|
Geschreven door Janna Rijpma
|
|
woensdag 08 juli 2009 |
Janna Rijpma
Auguri, auguri ! Enthousiaste kreten van in het zwart geklede vrouwen galmen in koor met de kerkklokken, als we wat onwennig de trappen van het stadhuis afdalen. Het is vrijdag, 12 uur, de zon doet met 55 graden Celsius (45 in de schaduw) zijn uiterste best om dit jonge gelukkige paar uit elkaar te drijven.
Zoute rivieren stromen over onze ruggen maar de prille liefde kan tegen een stootje. Siracuse, auguri, auguri, het is alweer veertien jaar geleden dat ik op Sicilië in het huwelijk trad. Ik had in het begin wel mijn twijfels, niet over mijn voorgenomen huwelijk, maar vanwege de maffiose reputatie van dat, naar horen en lezen, prachtige eiland. Het was dat de bevriende Italiaanse ambassadeur zo had aangedrongen. Een perfect huwelijk begint op een perfecte plek, had hij bijna gezongen.
Tegen zoveel romantische overredingskracht konden wij geen weerstand bieden, zeker niet toen hij beloofde alles voor ons te regelen. Amsterdam werd dus Siracuse als décor voor onze, op één na belangrijkste dag. Ik kende al wel de verplichte Italiaanse nummers zoals Toscane, Florence, Venetië en Rome. Maar daar had het zoete leven met haar wijnen, gerechten en opdringerige mannen
(in willekeurige volgorde) zich slechts oppervlakkig aan mij geopenbaard.
De zon brandde onbarmhartig. Het was slechts vijf minuten lopen naar het restaurant in de haven, waar de getuigen en colazione, ter ere van onze matrimonio, ons opwachtten. Maar de wandeling leek wel een uur. Doorweekt zaten we aan tafel. De wijn bracht verkoeling maar ook verrassing. Hij was goddelijk van smaak en niet alleen omdat ik in een euforische stemming was. Dit was ‘real hot stuff’. Ik moest en zou weten waar hij vandaan kwam al zou het bij wijze van spreken ten koste moeten gaan van de huwelijksnacht.
De volgende dag leidde mijn zoektocht me naar het zuidwesten van het eiland, naar het dorpje Sambuca, waar het nieuwe wijnbedrijf Planeta net zijn deuren had geopend. Hij bleek de verantwoordelijke te zijn voor de wijnsensatie tijdens mijn huwelijkslunch. Op dit stukje zinderende aarde werden al eeuwen voor onze jaartelling druiven verbouwd. Sicilianen maken het liefst wijnen zonder opsmuk, want ze houden niet van keeping up appearances, maar de wijnen hebben wel altijd een unieke smaak.
Dat komt onder andere omdat de druiven hier onder volstrekt ideale omstandigheden groeien. Maar bovendien is de Siciliaan dol op traditie, waardoor vele authentieke druiven bewaard zijn gebleven of opnieuw zijn aangeplant. En laten nu net die antieke knarren weer helemaal cool zijn! De laatste jaren maakt nu een nieuwe generatie Siciliaanse wijnmakers van deze druiven prachtige wijnen, die de hele wereld overgaan. Maar sinds mijn huwelijk zijn de wijnen van Planeta favoriet. Dit wijnhuis is het schoolvoorbeeld van de nieuwe lichting. Planeta bezit inmiddels vier bedrijven, verspreid over het eiland. Gek genoeg zijn ze beroemd geworden met hun wijn, gemaakt van de ‘Casanova’ onder de druiven, de chardonnay. Maar inmiddels hebben ze zich ook verdiept in de stoere oudere heren zoals de blauwe nero d’avola en de witte fiano en grecanico. Maar met de Cometa, waardoor Planeta de fiano-druif opnieuw het daglicht op Sicilië heeft laten zien, hebben ze mijn hart gestolen.
Als ik deze diepgouden wijn aan mijn lippen zet, voel ik mij even weer het verse bruidje van 14 jaar geleden. En telkens, als ik een eerste slok van dit memorabele nat neem, trouw ik opnieuw, zonder dat ik hoef te scheiden. Overigens, ter geruststelling: onze huwelijksnacht heeft er niet onder geleden.
Janna Rijpma |
