Zoals ik deze week al eerder opmerkte, oude gewoontes blijven altijd jeuken. De een heeft dat met z'n ex, de ander drinkt z'n leven lang dezelfde wijn. Ik heb het met een rubriek die we lange tijd op Wijnsuggestie hadden. De Vrijdagmiddagtip. Iedere vrijdag gaven we een tip om het weekend mee door te komen. Varierend van een lekkere wijn, tot een goede traiteur of nieuwe wijnbar.
Rode prosecco Enthousiast geraakt door het begin van bovenstaand filmpje, waarop een hooggehakte dame in diverse posities een mannelijke gast berijdt in de nieuwe Amsterdamse wijnbar Vinomio, dacht ik "kom, ik laat me eens verwennen". Tuurlijk, dat diezelfde dame het even later in het filmpje over "rode prosecco" (nooit geweten dat witte druiven ook rode wijn konden voortbrengen) heeft mocht de pret niet drukken. Het arme kind was niet ingehuurd vanwege d'r wijnkennis, hoop ik maar.
Zes wijnen Wijnkennis was ook niet nodig, zo bleek bij binnenkomst in de op dat moment nagenoeg lege bar. Om het de gasten zo makkelijk mogelijk te maken zijn er slechts 6 wijnen, wisten de overigens uiterst charmante dames achter de bar mij te vertellen. Niks mis mee, lijkt mij. 6 Wijnen, als ze een beetje goed te doen zijn.
Flutmededelingen en circuitjes-geleuter Een ding staat vast: de wijncolumn wordt in dit land bredelijks misbruikt.Voor flutmededelingen.Voor dienstberichten.Voor profijtelijke beschouwingen van wijnschrijvers.Voor afzeikerij. Voor circuitjes-geleuter van ‘miskende’ wijnbabbelaars. Allemaal zaken waarvoor de ‘column’ nooit is geboren. Iedereen die denkt iets spraakmakends uit z’ n tekstbraker te krijgen, wil daarmee het liefst internationaal doorbreken.
Wat die fatsoensrakkers na middernacht uithalen, wil je niet weten Dat is er ook de oorzaak van dat die sub-vino’s zich als randblogger of prikbord-lijer de bovenwereld in proberen te bazelen maar het hoogstens met de erkenning van hun ondersoort moeten doen. Die zijn het er onderling bij gebrek aan acceptabele argumenten over eens, dat de snor van de bekendste non-wijnboer niet mag worden geridiculiseerd. En dat uitdrukkingen als ‘een bekvol wijn’ een vocabulaire verraden waarmee ons-soort-mensen liever niet wenst te worden geïdentificeerd. Van een paar van die fatsoensrakkers heb ik me vertrouwelijk een Google-profile laten sturen. En, je voelt’ m al aankomen: wat die na middernacht op internet uithalen wil je niet weten.
Meldpunt Miswijn Collega wijnjournalist Hubrecht Duijker is kort geleden het Meldpunt Miswijn gestart nadat hij zich groen en geel had geërgerd aan de compleet uiteenlopende prijzen die verschillende restaurants voor één en dezelfde wijn in rekening brengen. Aanleiding was zijn constatering dat er een Chablis bij de Amsterdamse Brasserie Keyzer op de kaart staat waar ze op het Museumplein maar liefst 15 Euro meer voor zouden vragen dan het met twee Michelinsterren bekroonde Restaurant De Bokkedoorns. Je snapt het al, Keyzer-baas Ron Blaauw in de gordijnen, Duijker hoeft daar niet meer te rekenen op een warm plekje bij de haard.
Hoe vaak mag hij over de kop? Vervolgens opent Duijker de discussie over de diverse methoden van wijnprijsberekening. Hij gaat er vanuit dat voor iedere fles dezelfde service verleent wordt.
Sloeg je vroeger nog een menukaart open, wist je binnen een minuut wat je wilde hebben. Je had de keus tussen gegrilde zalm, biefstuk of een varkenshaasje. Tegenwoordig is het wel anders. De ene na de fantastische creatie wordt tekstueel gepresenteerd. Terwijl je minutenlang aandacht besteedt aan de poëzie van de chef loopt het water je al in de mond. Natuurlijk, wie leest niet liever ``Duivenborst met een crunch van aardappel en spekjes, uiencompote en hazelnootsaus`` in plaats van ``Gegrilde duivenborst``.
Sterrenchef Moshik Roth Lachend liep in afgelopen week Het Brouwerskolkje uit, na net een gesprek gehad te hebben met illusionist, kunstenaar en wetenschapper in de keuken; sterrenchef Moshik. We hadden gesproken over een nieuw gerecht van hem in combinatie met een sake van mij. Alleen hoe gaat hij het gerecht noemen wanneer het af is speelde door mijn hoofd. Breed lachend nadenkend over de naam kwam ik uiteindelijk op de juiste.
``Kreeft in zeewierbouillon gewonnen uit destillatie, hierop op lage temperatuur verkregen schuim van rijstwijn, begeleid met een via omgekeerde osmose gefilterde zeewater sake``. Misschien is in dit geval ``Japanse creatie`` dan wel een betere titel. Wie het andere namelijk nog kan volgen mag opstaan.
De broekriem aantrekken In het begin van het jaar willen we allemaal de broekriem weer even aantrekken. Zowel letterlijk als figuurlijk. Minder calorierijk eten, maar ook proberen met goedkope(re) ingrediënten een smakelijke maaltijd op tafel te zetten. In de afgelopen herfst heb ik druiven geplukt in de Bergerac op Château Belingard van Laurent en Sylvie de Bosredon . Zoals gebruikelijk in Frankrijk kwam er ook tussen de middag een warme maaltijd op tafel. De maaltijd voor de plukkers is altijd voedzaam, gezond, erg lekker en liefst goedkoop, in elk geval zeker niet duur.
Wijn van het eigen château Een stoofgerecht als dit wordt nog beter van smaak als het de volgende dag opnieuw wordt verwarmd. Reden genoeg om maar direct een grote portie te maken. Invriezen kan natuurlijk ook. Voor het stoven van het vlees wordt spek gebruikt. Dit lijkt vet, maar er is hierdoor veel minder boter of olijfolie nodig en geeft meer smaak aan het gerecht. De wijn in en bij het gerecht zijn natuurlijk afkomstig van het eigen château.
Er is een tijd geweest, nog niet eens zo heel erg lang geleden, dat we op Wijnsuggestie.nl iedere maand een bekende Nederlander te gast hadden die ons zijn of haar Wijn Top 3 toevertrouwde. Van Erik de Vlieger (voor de nieuwelingen onder ons, Erik was een groot ondernemer, die naar later bleek, soms wel eens een steekje liet vallen) tot Rob Oudkerk (idem, maar hij liet zijn steekje liever op de Theemsweg vallen).
En zo hadden we toen ook de eer Peter R. de Vries op Wijnsuggestie.nl te mogen verwelkomen. Een uitgelezen moment om vandaag - de Nationale Peter R. de Vries-dag - zijn Wijn Top 3 weer eens online te zetten:
Peter R. de Vries: 'Ik ben niet iemand die er 'all time favorites' op na houdt. Ik heb periodes dat ik bepaalde wijnen veel drink, maar na verloop van tijd treedt er een verzadiging op en zoek ik weer iets anders.
Charlie da Silva Ik ben een rode wijn drinker, maar in de zomer of op bepaalde feestjes drink ik ook wel eens wit. Ik drink dan graag een Saint Veran of een Pouilly Fumé. Met 'rood' ben ik minder standvastig. Ik heb een Spaanse periode gehad (Rioja), maar ik heb ook een poos graag Zuid-Afrikaans gedronken (Nederburg). Na mijn bezoek aan Charlie da Silva ('Zij was de wijf van die láánge!') mag ik echter ook graag Chileens drinken. De laatste tijd pak ik ook weer regelmatig een goede fles Cotes du Rhone.'
Ik vraag mij af wat Peter straks, na zijn Arubaanse avontuur gaat drinken...
