|
|
|
Geschreven door John Bindels
|
|
maandag 18 mei 2009 |
 Met wijnreclame die ‘dorstig’ maakt, moet je bij ‘kenners’ niet aankomen. Die openen zo’n gezoete promotiefles vlakbij de spoelbak en laten hem daarin al na de eerste teug leeglopen. Gefleste dorstlessers vergelijk je met frisdranken. Je gebit gaat ervan naar de filistijnen. En je versuikert je lijf er ook nog eens mee. Laten staan dus, die meuk. Maar krijg dat maar eens voor elkaar bij het Produktschap Wijn, dat in Naam der Omzet ook zulk spul helpt slijten. Daar houden ze geregeld symposia over ernstige zaken, zoals ‘marketing’. Want alle wijn die ons land binnenkomt moet ook een doorslikker vinden. En dat lukt niet zonder slim ingezet vak-blabla en het soort exegetische ‘workshops’ waarvoor ik al lang niet meer de deur uit kom.
Raadsel
Wie kans ziet een knol voor een citroen te verkopen IS van oudsher al een ‘master of marketing’. Dus wat ingehuurde Nijenrode-juppen |
|
Lees meer...
|
|
|
Geschreven door Administrator
|
|
maandag 18 mei 2009 |
 Ons eigen culinair redactrice Sonja van de Rhoer schrijft nog 'wel eens' wat. Momenteel zit ze ergens rond het 60ste boek. Ha! Daar kan de concurrentie nog een puntje aan zuigen, zullen we maar zeggen. Haar laatste exemplaar dampt nog na van de drukinkt, maar bij deze vast een sneak preview.
Deze handzame Capitool Reisgids is onmisbaar voor iedereen die van lekker eten en drinken houdt. Per provincie worden alle streekproducten beschreven en natuurlijk waar verkrijgbaar. Niet alleen met de leukste adressen voor fijnproevers, maar boordevol informatie over de Nederlandse kazen, groenten, aardappelen, vis, brood, fruit, mosterd en andere delicatessen waar ons kleine landje groot in is. Natuurlijk worden de Nederlandse wijnen niet vergeten, met tips over de mooiste wijngaarden.
Auteur: Sonja van de Rhoer
ISBN 978-90-475-0811-3
Prijs: € 7,95 |
|
|
Geschreven door Cuno van 't Hoff
|
|
donderdag 14 mei 2009 |
 AMSTERDAM, 14 mei 2009 - Wijnkoper Xavier Kat heeft vanmiddag in de Spiegelzaal van het Amsterdamse Amstel Hotel uit handen van de Franse Ambassadeur in Nederland - Jean-François Blarel - de prestigieuze onderscheiding 'Ordre du Mérite Agricole' ontvangen. Deze onderscheiding wordt uitsluitend uitgereikt aan personen die zich op meerdere vlakken verdienstelijk hebben gemaakt voor het Franse landbouwproduct. Kat ontving de Mérite Agricole vanwege zijn inspanningen als Nederlands wijninkoper van Franse wijnen in het algemeen en de wijnen uit de Bordeaux in het bijzonder. De uitreiking vond plaats tijdens een unieke en voor Nederland nu al historische proeverij van meerdere jaargangen Mouton Rothschild (2006, 2005, 2003, 2000, 1996, 1986, 1989 en 1982) in het bijzijn van Hervé Berland, directeur van Château Mouton Rothschild, alsmede een groot aantal wijnliefhebbers en -promintenten.
Op 7 juli 1883 is de "Ordre du Mérite Agricole" in het leven geroepen door toenmalig Franse minister van Landbouw Jules Méline. "De Ordre du Mérite Agricole is een aanmoediging om zich nog meer voor de landbouw in te zetten, zodat diens plaats behouden blijft in een land dat zijn rijkdom en zijn kracht hieraan te danken heeft" Aldus Méline in 1883.
 Xavier Kat (39) directeur en samen met zijn vader Louis Kat mede-eigenaar van de Haarlemse Wijnkoperij Okhuysen studeerde in 1996 af aan de Haagse Hotelschool, woonde enige tijd in Bordeaux, waarna hij in 2001 een aandeel in Okhuysen nam. Naast zijn huidige werkzaamheden is Kat momenteel ook vice president van het KNVW (Koninklijke Vereniging van Nederlandse Wijnhandelaren) en geeft hij les op Wijnacademie (SWEN3).
Cuno van 't Hoff
www.wijnsuggestie.nl |
|
|
Geschreven door John Bindels
|
|
dinsdag 12 mei 2009 |
Van die prikwijntjes, die al na de laatste slok uit je proefgeheugen worden gewist. Daar komt de wijnconsument wereldwijd steeds massaler ‘opaf’. De reden is simpel: ze kosten weinig en je zakt er niet comateus van door. Geen wonder dat dit soort bubbelmakers op de Italiaanse wijnbeurs Vinitaly in hun stands volle bak konden melden. De ‘crisis’ waarde ook daar zichtbaar rond. En dan doen prijzige Franciacortes, de Italiaanse topbruis, het minder dan de volkse onderprik. Daarvoor trekt de vraag stevig aan nu dure champagnes als dorstlesser voor de rijken of als gangmaker bij feestelijke evenementen steeds vaker voor eenvoudiger spul worden ingeruild.
Zonder napijn
De Prosecco-boeren hadden op de ‘fiera’ niets te klagen. En de wijnmakers van Asti Spumante bleken er zelfs in een mousserende toekomst te geloven. Want wie waar voor z’ n geld wil, vinden ze, en bovendien iets feestelijks zonder napijn wil drinken, kiest voor een lichte bubbel. Omdat ik de Prosecco al in alle versies, van stoepschuurwater tot de Valdobiaanse top, in het glas mocht hebben, begaf ik mij op de Vinitaly naar een proeverij van Asti Spumante. Niet zomaar een wijn, verzekerde de commentaar verschaffende wijnmaker van het ‘Consorzio dell’ Asti DOCG’. Jawel, DOCG. De hoogste wijnrang die Italië totnogtoe heeft uitgevonden. Staatsgarantie op de beschermde herkomst sinds 1993 voor zo’n 80 miljoen flessen per jaar, afkomstig van zo’n 10.000 hectare verdeeld over 900 wijnfamilies.
Maar 5 euro
Zodra de commentator het woord had genomen, gaf hij het niet meer af totaan de laatste seconde van de proeverij. Er is maar EEN wijn die mensen direct tot ‘sociale wezens’ maakt. En dat is Asti Spumante, aldus onze commentator met stentorstem. Een fles kost gemiddeld |
|
Lees meer...
|
|
|
Geschreven door Hans Melissen
|
|
woensdag 15 april 2009 |
Lees hier het eerste deel van Haagse Bluf
Lees hier het tweede deel van Haagse Bluf
Het stoven van de niertjes duurde langer dan verwacht en de vis was weer eerder klaar dan nodig.
Toen de familie terugkwam moesten we meteen aan tafel.
De vader van Marjet kwam in de keuken op een vreemde manier rondsnuffelen en trok de koelkast open.
“Zoekt u iets?”
“Mijn fles…”
“Uw fles?”
“De Montrachet.”
Ik had de fles, die ondertussen leeg was geraakt in een doos buiten gezet.
Toen het de man duidelijk werd wat ik gedaan had liep hij wit weggetrokken naar de bel-étage.
Even later kwam Marjet met haar hand voor de mond de keuken in gestormd.
Ze probeerde haar gierende pret onhoorbaar te houden voor de visite boven.
“Je hebt de duurste witte wijn ter wereld in de zuurkool gegooid. Eentje uit mijn vaders unieke verzameling!”
De witte wijn die ze bij de groenteboer had gehaald had ze op de wasmachine gezet. Ik zag hem nu ook staan. Deze moest nu maar de vis begeleiden.
Het was een heel goedkope Graves. Veel te zoet voor bij de kabeljauw.
De stemming van de ambassadeur werd er niet beter op. Het had hem überhaupt al veel moeite gekost om zijn dochter in een kraakpand te bezoeken. Maar het ergste moest nog komen: de niertjes. Het was duidelijk dat ik ze niet genoeg gespoeld had en al helemaal niet in de melk had gezet.
De sporen van urine waren nog duidelijk aanwezig. Vader liet na een klein hapje de rest voor gezien. |
|
Lees meer...
|
|
|
Geschreven door Hans Melissen
|
|
donderdag 09 april 2009 |
Lees hier het eerste deel van Haagse Bluf
Aan mijn kamer zat een klein onooglijk keukentje vast met een tweepits Pelgrim gastoestel.
Koken had ik als enige in ons grote gezin van elf kinderen altijd erg leuk gevonden. Vanaf het moment dat ik boven de keukentafel kon uitkijken hielp ik mijn moeder in de weekenden met het eenvoudige werk. Het begon met het storten van de poeder uit Saromapakjes in een kom met melk, die ik dan mocht opkloppen. Het maken van Haagse bluf volgde niet lang daarna: eiwitten mooi stijf kloppen met bessensap. De torentjes die ik van het stijve eiwit kon maken waren beroemd binnen de familie.
Toen ik op kamers ging wonen kreeg ik het handige Elsevier pocket kookboek mee. Maar daar stonden alleen de basisrecepten in. Heel handig, maar ik wilde zoveel meer. Bij De Slegte vond ik een prachtig boek met menu’s van Franse driesterren koks. Ik las het als een spannende thriller. Voor de meeste ingrediënten had ik geen geld en maakte de menu’s in gedachten. Door me ernstig in te leven maakte ik de meest verblindende schotels. Midden in de nacht werd ik kwijlend wakker, omdat ik gedroomd had van een poularde uit Bresse met knoflooktenen en ganzenlever. Maar de dagelijkse praktijk bestond toch meestal alleen uit spaghetti met een drabbige saus.
Toch wierp ik me langzaamaan op de praktijk. Om de hoek was de Albert Cuypmarkt. Aan het eind van de dag kreeg ik van verschillende koopmannen restjes vis, groenten, kip, bijna verlepte kruiden en allerhande groenten. Op een broer na, die niet zo kritisch was, nodigde ik nog niemand uit om de resultaten van mijn prille kookkunsten op uit te testen.
Aan het eind van een mooie herfstdag toen ik in mijn keukentje weer eens als een geheim alchemist druk bezig was, werd er bij mij aangebeld en stond Marjet voor de deur. Met bloed aan haar handen. Of ik haar kon helpen. Ze was in mijn straat gevallen met de motorfiets bij het uitwijken voor een overstekend kind. Het was allemaal niet ernstig, maar de hand moest schoongemaakt worden. Jodium en verband had ik zelfs ook nog in huis.
Daar stond Marjet met haar grijsblauwe ogen en haar korte haar, dat flink in de war was geraakt door de afgezette helm, geheel onverwacht in mijn keukentje. In een pan pruttelden wat kipresten, wortelen en een uitgebreid bouquet garni geduldig tot een gevogeltefond. Een cadeau gekregen kabeljauw lag klaar met ansjovisfilets om een “morue fraîche en papilotes” mee te maken. Verbaasd keek ze rond terwijl ze de geuren diep inademde.
“Kook jij?”
Mijn hart begon nog sneller te kloppen dan het gedaan had toen ik de deur had open gemaakt. Ze tilde de deksel op van de soeppan en wuifde met haar hand de geurige dampen naar haar neus. Een volkomen gelukzalige grijns verscheen op haar stoere gezicht.
“Jij bent, jij bent….”
Ze stotterde en zocht naar woorden.
“Dit had ik nooit achter jou gezocht.”
Ze keek eens goed rond en zag de kookboeken en het schrift waar ik mijn ervaringen in optekende. Nu begreep ik pas goed waar mijn vriend Henk zijn succes aan te danken had.
“Blijf je eten?” vroeg ik hoopvol.
Dat had ze graag gedaan, maar ze had een andere afspraak die ze niet kon afzeggen.
“Morgen?”
Ik liet er geen gras over groeien.
“Morgen? Nee, dan komt mijn vader met z`n nieuwe vriendin bij mij langs. Vreselijk!”
“Jammer,” zei ik oprecht.
“Ik heb beloofd voor hen te koken, maar dat kan ik helemaal niet. En zeker niet met die hand.”
“Kan ik je misschien helpen?” zei ik, door haar bewondering wat overmoedig geraakt.
“Jij mij helpen?” Ze begon te lachen. “Je zult bedoelen, dat ik jóu ga helpen!”
Haar ogen begonnen te stralen en ze sloeg me met haar goede hand op de schouder.
“Dat wordt geweldig: mijn vader is een gourmet. Die vindt dit fantastisch.”
“Kunnen jullie dan niet beter uit eten gaan?” Ik begon al terug te krabbelen, spijt hebbend van mijn bluf.
“Nee, niets ervan. Jij gaat gewoon iets lekkers maken. Het mag ook simpel zijn; mijn vader houdt ook erg van zuurkool. In welk land we ook zaten, hij liet per diplomatieke post altijd verse zuurkol komen…”
Marjet begon te kraaien van voorpret.
“Doe maar wat; ik ruik het al: jij kan het! Het wordt gewoon goed!” |
|
Lees meer...
|
|
| | << Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
| | Resultaten 8 - 14 van 114 |
|
